Deze laatste dagen in Nepal verblijf ik opnieuw in Boudhanath. Ik heb ditmaal een schitterende kamer gevonden in guesthouse Tharlam. Een beetje achterin gelegen vormt dit guesthouse tesamen met het gelijknamige klooster een oase van rust. Daar men geen eenpersoonskamer meer ter beschikking had heb ik een tweepersoonskamer met badkamer, salon en keuken aan dezelfde prijs gekregen. De ruimte van een volledig appartement!

Maar ik vind het wel steeds moeilijk om, eenmaal buiten klooster of meditatiecentrum, tot zitmeditatie te komen. Ik heb daar enigszins het juiste kader voor nodig. In Bazel had ik mijn appartement daarop speciaal ingericht. Maar ik heb gelukkig nog altijd de gewoonte van informele meditatie, waar ik mij ook bevind.
Mijn geest is bijna voortdurend op het spirituele pad, al is daar introspectief denkwerk bij inbegrepen. Volgens mij ben je, boeddhistisch gezien, goed bezig wanneer je je gedrag, woorden en gedachten ( 'body, speech and mind' drukt dit beter uit ) voortdurend evalueert op hun heilzaamheid voor de anderen, de natuur en jezelf. Dit impliceert geenszins een gewrongen of berekende levenshouding, integendeel, dit proces verloopt heel soepel en natuurlijk. Je wil gewoonweg niets of niemand meer schaden en tracht hulpvaardig te zijn waar dat kan.
Onze hoofdleraar in Kopan, Venerable Namgyel, formuleerde het als volgt: " At least dont harm, try to be benefitial..."

In dit kader vind ik het gepast te vermelden dat de Aziatische landen ( tot hiertoe bezocht ik enkel Sri Lanka en Nepal waar ik dus uit ervaring over kan spreken ) bekend staan als veilig tot zeer veilig op het gebied van aanrandingen en berovingen. Je voelt je, met uitzondering van de dramatische verkeerssituatie en het ecologisch vaak onverantwoord gedrag, hier zelden tot nooit bedreigd. Ik wijt dit aan de spirituele ingesteldheid van de bevolking.

Stel je voor: een topfile op een avond in Belgie. Het verkeer zit muurvast in het centrum van de stad. Voeg hier nu aan toe: een zwaar onweder met een hevige wolkbreuk waardoor de straten veranderen in kolkende stromen, enkele honderduizenden motoren, met daarop naast de berijder, vrouw en kind(-eren) zonder helm of regenkleding, die tussen de in mekaar inschuivende en voortdurend hevig claxonerende auto's op een quasie onmogelijke wijze en met ware doodsverachting laveren, dit alles zonder enig rood licht maar wel met wanhopig fluitende politieagenten op de kruispunten en in veel te smalle en totaal verbrokkelde straten met gevaarlijk diepe putten die door het water onzichtbaar geworden zijn. Je hebt, nadat je zelfs te voet helemaal vastgelopen bent, doorweekt en via een enorme plas eindelijk een vrije taxi bemachtigd maar de chauffeur is hypernerveus en de verluchting werkt niet zodat de ruiten helemaal aandampen. Je opent daarop je raampje maar daardoor regent het ferm binnen. Je klemt je kletsnatte rugzak en paraplu tussen je knieen, het is stikdonker in de onverlichte straten, het is al laat, je hebt honger en het risiko bestaat dat er geen restaurant meer open is wanneer je je bestemming bereikt hebt.
Dit was de situatie in Kathmandu gisterenavond nadat ik voor de derde keer naar de Indische ambassade moest komen voor mijn inreisvisum. Je reinste chaos en een waanzinnig ongezonde rit. We ademden pure uitlaatgassen in.
Maar het liep nog goed af...

Rond 20.00u zat ik aan een tafeltje in het gezellige en overdekte 'Garden Kitchen', terug in Boudhanath. Ik bestelde een heerlijke champignonroomsoep en een potje jasmijnthee terwijl ik heel gelukkig mijn paspoort met de daarin gekleefde sticker van de Indische ambassade in mijn handen hield alsof het een boekje met 18 karaats gouden blaadjes betrof.
Ik mag drie maanden in dat schijnbaar aards paradijs dat India genoemd wordt, verblijven!
Afin, mijn planning is de laatste dagen wat overhoop gehaald door de natuurramp in Ladakh. Ik hoopte mij tijdelijk in Leh ( hoofdstad van Ladakh in het Noorden van India ) te kunnen vestigen maar onverwachte en hevige regenval aldaar heeft overstromingen en grondverschuivingen veroorzaakt waardoor er momenteel al 165 dodelijke slachtoffers geborgen zijn en er nog naar meer dan 400 vermisten gezocht wordt. Het schijnt dat de enige en splinternieuwe suppermarkt in Leh dienst doet als voorlopig funerarium. Ik kan daar momenteel enkel in de weg gaan lopen van de hulpverleners en alle westerse toeristen worden trouwens geevacueerd.
Dus voert mijn pad mij naar het zuiden van India. Ik heb deze middag mijn tickets gekocht richting Bangalore in de staat Karnataka. Van daaruit kan ik redelijk makkelijk mijn adressen bezoeken in Kerala en Tamil Nadu. Ik hoop enkel dat het er niet te warm meer is. De monsoon zou daar al gepasseerd moeten zijn en voor afkoeling gezorgd hebben. Naar goede boeddhistische gewoonte zullen we het wel bekijken ter plaatse en de zaken nemen zoals ze zich aandienen. Ik vertrek uitgerekend op de laatste dag dat ik in Nepal mag verblijven, nml. op 17 augustus. Namaste vrienden.

Als mens kunnen we niet vermijden dat er in ons gedachten en gevoelens opkomen die negatief zijn maar we kunnen wel beletten ons ermee te identificeren. Als we de noodzaak inzien onze geest te transformeren en op heilzame dingen te richten, kunnen we onze verblinding, begeerte en haat leren beheersen.
Deze basisgedachte formuleert alles waar het mij deze reis om te doen is en tot hiertoe, zo'n 5 maanden onderweg ondertussen, weet ik enkel dat dit transformeren bijzonder traag verloopt. Niet enkel zijn deze drie onheilzame wortels erg diep in ons verankerd, je komt de objecten die ze stimuleren ook voortdurend en overal tegen. Ik probeer me de laatste tijd meer afzijdig te houden en zo weinig mogelijk contact te zoeken of te praten. Maar ik ben nog altijd vlug afgeleid en gericht op visueel zintuiglijk genot. Ik begin te begrijpen waarom monniken in het verleden de afzondering van een grot opzochten. In deze tijd niet meer mogelijk denk ik. In Sri Lanka leefde een Spaanse monnik nog in zo'n grot niet ver van het meditatiecentrum verwijderd. Maar dagelijks kwamen er nieuwsgierige wandelaars hem storen. Alhoewel de dharma bijna overal ter beschikking komt ( een pas aangekomen vrouw uit Rusland vertelde mij dat het boeddhisme in Moskow stevig in de lift zit ), wordt er naar leven er niet makkelijker op. Volgens het Tibetaans boeddhisme vertoeft de mensheid momenteel in een fundamenteel materialisme en was de collectieve begeerte naar werelds ( samsarisch ) genot nooit groter. Maar we willen dit geenszins pesimistisch tegemoettreden.

Ik heb dan ook mijn boeddhistische lekengeloften, men noemt dat hier 'taking refuge', hernieuwd en zo mijn status als upasika herbevestigd. Ik had dit vorige zomer al gedaan in Plum Village ( waar men dat 'taking the five mindfulness trainings' noemt ) maar hier legt men de nadruk iets anders. De vijf basisregels van de boeddhistische ethische code ( de sila of shila ) zijn niet doden, niets tot je nemen dat je niet gegeven is, geen seksueel wangedrag, niet liegen of schaden met woorden en geen bedwelmende middelen tot je nemen. Onder dit laatste verstaat men tevens alcohol en tabak. Hier in Kopan kan je de geloften afleggen maar voorlopig een of meerdere van deze vijf kiezen terwijl je in Plum Village alle vijf neemt maar ze dan als 'trainings' ziet, wat betekent dat je nog kan 'zondigen'. Ik heb dat het afgelopen jaar dan ook enigszins gedaan want ben blijven drinken en roken. Bij aanvang van deze reis ben ik ook met dit gestopt maar ik heb deze belofte nog open gelaten. Ik ben vastbesloten maar 'het vlees kan zwak zijn'.
Net zoals vorig jaar was het ook hier een mooie en ingetogen ceremonie en ook hier heb ik een nieuwe naam gekregen, ditmaal een Tibetaanse: Lhundrup Gelek. Dit betekent letterlijk: perfect virtues without effort. Ik laat de interpretatie hiervan voorlopig over aan de lezer...