Met mijn kersvers elektronisch paspoort en mijn visum voor Vietnam op zak en mijn vliegticket in de hand, ben ik er klaar voor om opnieuw op pad te gaan. Alles komt uiteindelijk goed, het was zelfs een beetje onverhoopt dat ik zo makkelijk drie maanden verblijfsvergunning kreeg op de ambassade en aan een zeer gunstige prijs kan reizen. Aanvankelijk kwam ik ticketprijzen op het internet tegen die schommelden tussen 1800 en 900 euro en moest ik om naar Ho Chi Minh City te vliegen steeds vertrekken vanuit Amsterdam, Parijs of Frankfurt. Maar uiteindelijk kan ik voor 460 euro op vrijdag 22/4 vanuit Brussel opstijgen! Het was daarbij mijn wens om slechts met een enkele overstap en voor beide vluchten met eenzelfde maatschappij te kunnen vliegen, liefst van al met Qatar Airlines want die bieden een uitstekende service met kwalitatief goed vegetarisch eten en de grootste 'beenruimte' als bonus. Ik heb dit alles verkregen.

Al mocht ik tot hiertoe wat ongemakken ondervinden met de Belgische administratie, wat betreft mijn reis blijven de zaken vlot gaan. Voor mij nog altijd een teken dat ik met de goedkeuring van de kosmische energie aan mijn project mag werken. Maar over mijn verblijf op geboortegrond wil ik over de gehele lijn zeker niet klagen. Niet enkel ben ik uiterst gastvrij opgevangen bij zowel mijn zus en schoonbroer als in de abdij van Westmalle, -waar ik niet moest onderduiken zoals die illustere bisschop in Westvleteren moest doen, ook, maar om geheel andere redenen, op spirituele zending gestuurd- maar ik heb tevens kunnen genieten van een zonovergoten lente, mogelijk de mooiste sinds jaren. Ik heb, spijtig genoeg, al dit moois niet altijd beantwoord met de gepaste soberheid, de vastenperiode onwaardig.
Onze historisch Bourgondische levenswijze had me soms nog al te makkelijk in de greep. Ik heb echter weer goede voornemens genomen en ga, eens op het vliegtuig gezeten, mij opnieuw 'focussen'. Waarvan akte zeker?

Goed, na ongeveer een half jaar studie van het Theravada boeddhisme en dezelfde tijdsspanne van het Tibetaans boeddhisme, ga ik me nu wat onderdompelen in het Zen. Vietnam, onder invloed van zijn Chinees verleden, kent nog een sterke C'han traditie. Dit is een vermenging van het Taoisme met het Mahayana, waaruit het zenboeddhisme is ontstaan. De Vietnamese overheid is hier niet onverdeeld gelukkig mee maar daar kan ik om begrijpelijke redenen niet verder over uitweiden.
Ik zie er een beetje tegen op om in de drukke en naar het schijnt zeer lawaaierige miljoenenstad Ho Chi Minh City te moeten verblijven maar dat is onvermijdelijk. Hopelijk kan ik terecht op de twee adressen (pagodas want tempels hebben hier een andere betekenis) die Phra Tran mij destijds in Wat Ram Poeng heeft bezorgd maar mijn hoofddoel is mijn goede vriend, voormalig studiegenoot en buurman Ven Than Huong te gaan opzoeken in diens thuisklooster in DaNang. In zijn recente mail schrijft hij heel vriendelijk dat hij mij daar verwacht in de loop van de maand Mei.  
Het wordt dan al behoorlijk heet en vochtig maar het klooster ligt op loopafstand van het strand met zicht op de Pacific. Ik gok op een zeebriesje, of in geval van nood, op een tochtje van 40 km landinwaarts naar het gebergte. Mijn zus vindt dat ik het snel te koud krijg, misschien ben ik de tropische hitte al wat gewend. Jezelf rustig houden is de boodschap, lukt wel met enkele uren dagelijkse meditatie.
Aan dit laatste ben ik stevig toe. In Westmalle lukte het mij wel maar in Deurne kwam ik, op wat wandelmediteren in het Rivierenhof na, niet aan zitmeditatie toe.

Na Vietnam wil ik graag naar Zuid-Korea. Volgens Mi-ae, half-Koreaans en half-Argentijns en goede vriendin vanuit mijn eerste Nepalese periode, moet ik dat beslist doen. Zij woont en werkt nu wel in New York maar is absoluut verliefd op het land van haar voorouders. Adressen om te verblijven kon ze me niet geven maar volgens haar is het geen probleem om daar in kloosters te verblijven.
En na Korea?..ik weet het niet. Japan lag altijd al, om redenen van te duur en moeilijke communicatie, wat moeilijk in mijn gedachten en is voorlopig geen optie meer. Alles ligt open, hangt er ook wat van af waar de wind mij naar toe waait of welke suggesties Ven WeiWu mij doet. Zoals het er nu voorstaat is dat de man waar ik het best naar luister, al zal die mij nooit exact de weg wijzen, enkel de richting aangeven.

Tegen de verwachtingen in verblijf ik nog steeds in Belgie. Het was al niet de bedoeling om mijn reis reeds na een jaar te onderbreken maar dat ik hier momenteel niet weg geraak omdat er administratieve verwikkelingen zijn, moet ik aanvaarden met of zonder zin. Mijn nieuwe, elektronische identiteitskaart, het banale kleinood waar het allemaal om gaat, wil er maar niet doorkomen omdat de bijhorende codes ergens onderweg zijn kwijtgeraakt. Ik zag mij genoodzaakt om de hele procedure weer te laten opstarten met een nieuwe wachttijd van enkele weken tot gevolg.
Ik heb gelukkig wel al geleerd om mij daarbij af te vragen wat de diepere,  achterliggende betekenissen hiervan kunnen zijn.
Zo werd ik aanvankelijk geconfronteerd met een moeilijke aanpassing en de bijhorende wrevel. Geleidelijk aan heb ik leren inzien dat een goed georganiseerde maatschappij ook veel voordelen kent maar zulks geen menselijke fouten of tekortkomingen uitsluit. En daar is raar of zelden moedwil bij gemoeid. Deze samenleving is zo doorgedreven geautomatiseerd en gespecialiseerd dat bijna geen enkele ambtenaar nog het volledige overzicht behoudt. Maar met moet ons natuurlijk niet bij hoog en bij laag voortdurend voorhouden dat de technologisering alles zoveel sneller en meer efficient maakt. Je merkt tevens het randeffect dat mensen  mede hierdoor steeds meer dingen 'op automatische piloot' beginnen te doen en daardoor hun 'mindful' handelen verder verwaarlozen. Aangevuld met een overaanbod aan informatieve en amusement prikkels en een overwaardering van alles wat met het verstand verband houdt, verliezen we steeds meer de voeling met de werkelijke waardes van ons leven. We zijn hierdoor steeds sneller beginnen leven want tijd wordt in geldwaarde omgerekend en we worden, onder het mom van economische vooruitgang, voortdurend aangezet om en-dit-en-dat te willen
doen of hebben. Maakt ons dit alles gelukkiger? Het gevaar schuilt in onze gewoonte om, wanneer de zaken fout lopen, steeds naar de anderen als schuldigen te wijzen. Wat ik aanvankelijk heel on-boeddhistisch ook weer begon te doen. Gelukkig groeit weer langzaam mijn besef dat individuele mensen eerder slachtoffer dan veroorzaker van de problemen zijn maar een meer algemeen verbreid inzicht in de holheid van een doorgedreven materialisme zou ons allen goede diensten kunnen bewijzen.
Met dank aan Jack Kornfield die mij door zijn warm-menselijk boek 'Na het feest komt de afwas' op het hart drukt dat niemand perfect is en dat nagenoeg iedereen, na een langdurig verblijf in boeddhistische kloosters en retraitecentra in Azie, een moeilijke periode doormaakt bij zijn terugkomst.

Mogelijk is er nog een andere en zeker niet onbelangrijke reden voor mijn gedwongen thuisblijven. Mijn geloof in de steun van de universele krachten wanneer mensen hun universele verantwoordelijkheid beginnen op te nemen, is onwrikbaar. Wil men mij voorlopig weghouden uit Azie en het westen van Canada? Tot de waarlijke omvang van de kernramp in Japan duidelijker wordt?
Japan staat samen met Korea en Vietnam op mijn lijstje van toekomstige bestemmingen. Trouwens, in die zin krijgt de titel van Jack Kornfield's boek nog een bijkomende waarde. Na het ongebreidelde feest, -heb je de foto's van Tokyo 'by night' van voor de ramp gezien in de krant?- komt inderdaad de ontnuchterende opruim. Maar leren we met zijn allen wel de juiste lessen? We verbruiken gewoonweg veel teveel luxe-elektriciteit en dat geeft de haviken onder ons alleen maar koren op de molen om het gebruik van kernenergie te blijven aanmoedigen.

Maar goed, ik moet mijn huidig verblijf in mijn thuisland maar leren aangrijpen om de waarde van het-hier-en-nu verder te beoefenen en te beseffen dat het 'loslaten' vooral door een reis naar binnen moet verlopen. Per slot van rekening kunnen we enkel onszelf veranderen en daar hebben we onze handen mee vol.
Ik wissel mijn verblijf bij mijn zus af met regelmatig een weekje in de abdij van Westmalle. Een zeer geschikte plek om mijn energie, zonder elektrische stroom want laptop en gsm af, op te laden en in de overal aanwezige stilte te mediteren. Bovendien heb ik daar steeds betere contacten met de gastenbroeder, Benedict, bewust geen pater maar 'slechts' een monnik. Een veelzijdig getalenteerd man, burgerlijk ingenieur, architect en gepassioneerd orgelspeler, die jaren geleden het zenboeddhisme in Japan is gaan bestuderen en niet afkerig is van meditatie. Doordat ik ook regelmatig naar hun hemels gezongen vieringen ga (zelfs naar de nachtwake's van 4 uur in de ochtend) en ook al eens in de tuin werk, krijg ik van de Trappisten de nodige waardering en blijf ik er welkom. In de prachtige tuin heb ik vriendschap gesloten met een bruinstaart eekhoorntje. Merkwaardig hoe het observeren van dieren je gedachten stil maken en je zo op hun golflengte kan brengen.

Dit alles met dank ook aan Chogyam Trungpa en Krishnamurti, grote leermeesters naar wiens klein-menselijke fouten ik niet met leedvermaak kijk, integendeel, die mij eerder geruststellen wanneer ik weeral eens verval in mijn kleine en grote fouten. Het gaat erom om elke dag opnieuw te beginnen, met een propere lei, en je niet meer te laten neerdrukken door wat gisteren fout ging. Niets is zo fout dat het niet kan gezuiverd worden. Wie dat wel beweert, legt de boeddhistische levenshouding niet goed uit en drukt zijn medemensen naar beneden met onheilzaam schuldgevoel. Iets dat al teveel gebeurd is door schijn-heilige waardes, verkondigd door verkeerd begrepen interpretaties van het Christendom en de Islam. Al met al proberen deze wereldgodsdiensten dezelfde ethische waardes naar voren te schuiven maar ze worden al te dikwijls misbruikt om politieke redenen. Het mag een voorbeeld wezen dat de Dalai Lama uiteindelijk al zijn wereldse machtstitels heeft afgelegd. Een goed werelds beleid kan niet zonder ethiek of spiritualiteit maar beiden moeten nooit 'manu militari' opgelegd worden. Volgens de Boeddha moet niemand zomaar iets aannemen zonder het zelf ervaren te hebben. Zelfs niet zijn eigen leer. Dit lijkt me meer dan redelijk.  

Ik zal wel zien wanneer ik terug mijn koffer kan maken, al zal dat zeker niet zonder enige tevredenheid gebeuren. Tot hiertoe twijfel ik er nog altijd aan om in de toekomst weer te keren als een sociaal bevlogen hervormer of mij, ingetogen, op te sluiten in een of ander Aziatisch klooster waar ik eraan kan werken om een sterkere schakel in de ketting van de mensheid te worden. Een moeilijke keuze want beide zijn gelijkwaardig.

 Inmiddels reeds een volle week in Belgie, besef ik dat het hoog tijd wordt om nog eens een bericht te publiceren want het is reeds geleden van voor mijn 10-daagse meditatie retraite dat ik nog iets geschreven heb. De tijd verloopt in het samsara ongenadig snel en relatief belangrijke herinneringen dreigen in een achterhoek van mijn geheugen opgesloten te worden. Ook daar zullen ze niet snel wegkwijnen maar er komen zich dagelijks interessante belevenissen vervoegen en tot mijn vreugde blijkt deze blog graag gelezen te worden. Al was het maar omdat mijn zoon, nog steeds ergens vertoevend in Zuid-Oost Azie, blijkbaar bijna dagelijks deze blog afschuimt ter bevestiging dat ik niet ergens in een oceaan lig rond te dobberen.

Ja, waar te beginnen...Mijn recentelijke reunie met oud-collega's maakte duidelijk dat dit niet zo eenvoudig is. Ik ben niet even terug van een verre reis, beladen met foto's en spannende avonturen. Het gaat hier meer over ervaringen en inzichten die moeilijker mee te delen zijn.

Donderdag, 24/2.

Na een stilte op deze blog vanwege een moeilijke aanpassingsperiode vind ik vandaag de tijd en inspiratie om verder te schrijven. Stoor je niet aan eventuele tegenspraken tussen het volgende en voorgaande. Enige verwarring was niet vreemd aan mijn turbulente verwerking van de voorbije dagen. De geest is begin- en eindeloos maar niet onveranderbaar.

Waar ik geweest ben, wat ik beleefd of gezien heb, is niet belangrijk. Wel hoe ik daardoor dichter bij mijn levensdoelen ben gekomen. Zoals reeds eerder vermeld, diende mijn reis als voorbereiding tot het oprichten van een spiritueel geinspireerde leefgemeenschap en meditatiecentrum in de toekomst en wilde ik vooral de benodigde eigenschappen verwerven om daarvoor de geschikte persoon te worden. In principe moest ik daarvoor niet echt op pad. Innerlijke transformatie kan in feite slechts via een verticale reis naar binnen maar het werd mij daarbij duidelijk dat ik de juiste uiterlijke omstandigheden en personen om mij daarbij te helpen meer en gerichter in het Oosten kan vinden. In landen met een boeddhistische geschiedenis en/of staatsstructuur vind je nu eenmaal makkelijker de geschikte personen en plaatsen.

Al mag het hier, eerlijkheidshalve, ook duidelijk gesteld worden dat de materialistische en technologische economische dominantie ook overal in deze landen volop ingang krijgt. Maar deze westerse enting is overduidelijk enkel in het voordeel van diegenen die voorheen al tot de materieel meer begunstigden behoorden en dus des te pijnlijker voor de meerderheid die ver onder de armoedegrens moet leven. Deze kan enkel met lede ogen toekijken, beseffen dat ze ook hun kinderen hierin geen zicht op een betere toekomst kunnen bieden. Integendeel, vaak zien ze de jongeren hierdoor verglijden in de schaduwzijde van   het materialisme waardoor deze hun spirituele waardes verder verliezen. Een dominante spiraal beweging die in een alsmaar toenemende snelheid de oosterse samenlevingen naar de ineenstorting trekt. Geen echt aangename analyse maar de pijnlijke realiteit.

Hoe dan ook heb ik wel kunnen vinden wat ik zocht, weliswaar niet lang en diep genoeg om dit als een eindpunt te zien. Ik heb de gelegenheid gekregen op plaatsen te verblijven waar ik niet enkel zeer fijne en waardevolle mensen kon ontmoeten, mensen die wel sterk en verdiept genoeg zijn om mentale weerstand te kunnen bieden aan oppervlakkige geneugten, maar die tevens nog een sterke, natuurlijke en positieve resonantie hebben. De Himalaya's om maar een, maar niet het minste voorbeeld te geven. De Aarde op zijn mooist en sterkst.
Mijn herinneringen aan deze mensen en plaatsen zijn zo intensief en indringend dat zulks moeilijk onder woorden te brengen valt. Ze hebben mijn zintuigen en geest zoveel inhoud tot waarnemen van werkelijke schoonheid en spirituele waarden geschonken dat er zeker diepere en 'fijnstoffelijke' niveaus zijn aangeroerd. Maar mijn realisatie, het tot een permanente staat van inzicht en bewustzijn brengen van deze ervaringen, is nog te beperkt gebleven. De niet zelf gekozen en te vroege terugkeer naar mijn oude stek, de geboorteplaats van menige van mijn onheilzame gewoontes, heeft mij dat duidelijk gemaakt.

Ik ga niet verder uitweiden over te persoonlijke zaken. Zou ook niemand een echte boodschap aan hebben. Te midden de vele kleine en grote irritaties die ik ondervond bij mijn terugkeer groeide gelukkig ook het besef dat het mijn ego gerichtheid is die deze aversies oproept en dat de bijhorende negatieve vibraties noch mezelf noch de anderen positief vooruit helpen. Dankzij Eckhart Tolle's immens belangrijke boek 'De kracht van het Nu' heb ik een spirituele gids gevonden die mij helpt te aanvaarden dat de dingen zijn 'zoals ze zijn'. Dat piekeren over verleden of toekomst, over wie 'we' of de anderen zouden moeten zijn, ons weg houdt van het heden, de enige realiteit die ons verbindt met wat we werkelijk zijn.
Een verbinding makend met wat ik aan inzichten geleerd heb tijdens mijn meditatie retraites en de steeds langere momenten van satori, een Japanse zen-uitdrukking voor kortstondige momenten van gedachteloos inzicht en verbondenheid met alles, voel ik dat mijn gedwongen verblijf hier grote lessen inhoudt.

Er is echter nog een lange weg te gaan. Onszelf deprogrammeren van het levenslang opgebouwde ego kan niet snel of ongeduldig verlopen en het loslaten van dat ego stuit vaak op hardnekkig verzet van ons verstand dat maar al te graag verdeelt, veroordeelt, verwacht...
Het belang van een liefhebbende en alzo veel krediet gevende familie kan en mag niet onderschat worden. Ik ben een gelukkig mens.
Met dank ook aan het Ter Rievierenhof met zijn bomen, vijver, eenden...En aan vele mensen hier die er lang zo erg niet aan toe zijn dat ze hun warmte en onzelfzuchtige liefde kwijt zijn. Het is nooit vijf na twaalf, steeds een dikke vijf voor twaalf. Tijd genoeg om 'Nu' gelukkig te worden.

Omstandigheden en huidige inzichten leiden mijn verder pad niet naar Canada maar wel naar Vietnam. De adressen daar van kloosters heb ik niet zomaar gekregen van de monniken die ik onderweg tegenkwam. Binnen enkele weken staan er wederom duizenden kilometers af te leggen. Makkelijker dan de reis naar binnen.

Ik ben geen uitvinder, al met al slechts een ontdekker. Zo mooi geformuleerd door Dirk Lenaerts, mijn vroegere directeur. Met een diep inzicht over onze menselijkheid gaan we echter beseffen dat niemand het warm water heeft uitgevonden. Ook niet het vuur, de elektriciteit, het wiel of de magie der getallen... We zijn simpelweg te beperkt om ook maar iets uit te vinden, kunnen onszelf enkel verbinden met al wat is en ons dusdanig enkel opstellen als een scherp waarnemer. Dat ik dit mag doen met de verwondering van een kind en voortzetten met de bewondering van een kunstenaar is niet mijn verdienste. Ik heb dit alles slechts gekregen om er iets goeds mee aan te vangen. A gift. Ik hou van dit leven met al zijn rijke schakeringen en hoop evenwaardige energie terug te kunnen geven.