Vandaag met Duc, mijn vaste 'motorbike driver', leeftijdsgenoot en goede vriend, naar de Thien Vien Truc Lam Pagoda gereden. Een dik uur rijden, weg van Hue City centrum, aan een snelheid van ongeveer 60-80 km per uur. Het was de stevige trip langs een gevaarlijke want druk bereden baan meer dan waard. Het klooster is historisch befaamd omwille van zijn architectuur en uitzonderlijke ligging. Omgeven door bergen en meren is het een bijzonder stille en vreedzame plek. De vriendelijke hoofdmonnik heeft me, via Duc's bemiddeling, uitgenodigd er te komen verblijven en aan boeddhistische praktijkoefening te komen doen. Ik ga daar vanaf volgende week aan beantwoorden, me tevens in het unieke kader ontdoen van mijn ongezonde verslavingen. Ik ga zulks nodig krijgen om de nodige energie op te brengen voor mijn toekomstige taken ten behoeve van het volk.

Al moet ik voor menige zaken geduld oefenen, mijn huidig leven in dit schitterende land verloopt naar wens en vooralsnog voorspoedig. Ik ben er mij van bewust dat er zich nog wel eens een onvermijdelijke terugval kan voordoen maar het zaad is geplant in vruchtbare en ontvankelijke grond. Het mag en zal groeien. De Vietnamezen zijn mijn broeders en zusters. Die maken wel eens ruzie maar vallen mekaar nooit af. Heb ze onvoorwaardelijk leren graag zien en leer elke dag iets meer van de taal. Ik ben dankbaar hier te mogen zijn.
Ik wens dezelfde levensblijheid aan ieder van jullie.

P.s. nieuwe gezegdes:
Your happiness is my reward.
Never take from a woman what she is not giving to you, so you will receive more.
I love you unconditionaly, there is no condition on love.

Ik verblijf weerom in Hue City, centraal Vietnam, en voel er mij gelukkig en terug thuis. Ben na 3 maanden afwezigheid weergekeerd met een rijkdom aan inzichten en een open geest. Een intense periode van meditatie in het woudklooster Wat Pah Nanachat in Thailand heeft me doen inzien dat ik Vietnam en het Vietnamese volk waarlijk graag zie en dat een onvoorwaardelijke aanvaarding van hun cultuur en levenswijze de enige opening tot samen leven en werken kan betekenen. De mensen rondom Chu Van An Street voelen dit en beantwoorden het met wederzijds respect en warmte. Ik ga nu eten, drinken en werken in meer verschillende gelegenheden en maak zo voortdurend nieuwe vrienden. Het klimaat is milder deze dagen, -met een temperatuur rond de 18 graden en motregen vandaag deed het mij ietwat rillen zoals op een herfstdag in Belgie-, het massatoerisme, dat de plaatselijke bevolking begrijpelijk zenuwachtig maakt, blijft beperkt en mijn vrienden van weleer beschouwen me niet louter meer als een rondwandelende portefeuille. Mijn vast adres is opnieuw in het vriendelijke guesthouse 'Minh Tam' waar het overwegend vrouwelijke personeel zich ongevraagd uitsloofd om het me naar de zin te maken. Verse bloemen op mijn kamer elke dag. Een werktafeltje, zonder ik daar hoefde om te vragen. Mijn wasgoed welriekend en gestreken aan de kapstok dezelfde dag...
Vele vrouwtjes, jong en ouder, die me hun brede glimlach en aandacht schenken.
Wat heb ik te klagen?

Deze namiddag vergeleek een gracieuze schone me met 'nonkel' Ho Chi Minh. Net als ik was hij een veel-roker, heeft hij zijn hele leven (tevergeefs in zijn geval) naar een vrouwtje gezocht en hield hij enorm van dit land en zijn volk... Ik voel de warme vrouwenliefde steeds dichterbij komen maar moet geduld oefenen en respect betonen. Na mijn hernieuwde aanpassingsperiode besef ik dat ik eerst voorrang moet verlenen aan de belangrijke zaken: ik wacht op de correcte informatie omtrent de mogelijkheid om de taal officieel te leren en me te bekwamen in de edele kunst van de Vietnamese calligrafie, Thu Phap genaamd. Een status als voltijds student kan mij betere visumvoorwaarden bezorgen en dan kan de bal beginnen rollen. De andere plannen die ik in gedachte heb, hangen daar van af.

Het voelt goed te mogen leven in het land waar mijn liefde naar uitgaat. Ik voel me, nederig geformuleerd of althans bedoeld, een wereldburger, een boeddhistisch artiest, een communist-huidige-stijl, een Belgisch Vlaming en een Vietnamees.

Your happiness is my reward. Niem vui cua ban la mon qua cua toi (echter zonder de juiste accenten, 'symbols' genaamd, die de taal haar rijkdom aan klanken geeft).
Verdomd moeilijk, maar dat is het Engels voor deze mensen ook.    

Na mijn bezoek aan Ward en Nana, weerom een kleine twee weken van intense rust en spirituele praktijk in het bijzondere woudklooster Wat Pah Nanachat, een drietal dagen in het Sri Isaanhotel in Ubon Ratchatani waar ik leuke vriendschapsbanden kon smeden met een Zwistserse en twee Engelse jongedames, terug in Vientiane (Laos) en dus opnieuw volop in het lekenbestaan. Ik schrijf dit artikel aan een tafeltje in het Belgische Chokdeecafe waar het, weliswaar druk en lawaaierig, een fijn weerzien met vroegere bekenden is.

Ik ben ditmaal over Thais grondgebied van Ubon naar het noordelijke NongKhai gereisd (een 10-tal uren bus met inbegrip van een panne). Zodoende diende ik in het donker de grensformaliteiten af te handelen rond de zogenaamde Friendship Bridge. Altijd al een wat zenuwslopende bezigheid maar ditmaal nog iets meer want ik wilde op tijd inchekken in het Mixay Guesthouse en in de Laotiaanse hoofdstad sluit alles tussen 23 en 23.30u. Hetgeen waar je in een dergelijke situatie het meest bedachtzaam voor moet blijven, zijn de opdringerige tuk-tuk en taxichauffeurs. En ja hoor, toch had ik prijs. De nochtans goed overkomende man die me zijn pen leende bij het invullen van het applicatieformulier, bood me een rit aan naar het centrum van Vientiane voor 10 000 Kip. Daar zijn kennis van de Engelse taal uiterst beperkt was, liet ik hem het bedrag op zijn hand schrijven. Daarbij plaatste hij duidelijk een punt achter de 10. Al klinkt dit als een hoog bedrag, ik vond dit verdacht weinig voor de relatief lange rit. Maar goed, ik had weinig Kip op zak en bijgevolg weinig keuze. Eenmaal op mijn bestemming bleek hij ergens ongemerkt er twee nullen achter gezet te hebben en wilde hij dus 1000 000 Kip. Nu is dit wel een ongehoorde vergoeding die ik niet wilde, noch kon betalen. Daar hij behoorlijk agressief werd, nam ik hem mee binnen in het guesthouse waar ik hartelijk ontvangen werd want een graag geziene klant ben. Daar de man zag dat ik goede vrienden heb in Laos milderde hij zijn eisen en konden we overeenkomen over 100 000 Kip. Uiteindelijk was ik maar wat blij een bed onder mijn vermoeide 'busgat' te voelen. Reizen is altijd een beetje avontuur, zeker tijdens het avonduur.

Nu moet ik wel stevig opletten voor andere, wereldse verleidelijkheden. In het stevig boerende Chokdeecafe is het zowat elke avond 'vollenbak'. De Belgische keuken en bieren worden dermate gesmaakt door mensen van over de hele wereld en je maakt daar vlug kennissen. Net nog een stichtelijke babbel met een (zeldzaam) Vlaams koppel achter de rug. Zo lopen de nullen achter de kip ook de spuigaten uit. Maar goed, ik heb redenen om hier te vertoeven. Mijn (ook stevig gesmaakte) kleurtekeningen nemen alsmaar in hoeveelheid toe en de copieermachine in de fotowinkel hier biedt me een nooit geziene kwaliteit. Ik heb dus net 28 exemplaren laten maken die, al zeg ik het zelf, mooi ogen en aan een veelvoud kunnen verkocht worden. Ik verkoop ze vooralsnog niet, geef ze eerder weg als donatie (enkele aan het Thais klooster want de abt wil ze gebruiken voor hun pubicaties) maar ik spaar dit materiaal om mijn project in Vietnam te kunnen opstarten. Als artiest heb ik een onverdachte reden om daar rond te reizen en ik zal het extra geld kunnen gebruiken ter ondersteuning van de armste straatkinderen.
Volgende week wil ik onderzoeken welk visum de Vietnamese ambassade mij kan of wil aanbieden. Ik kan alle morele steun van familie, vrienden, kennissen en de universele dharma gebruiken want weet op voorhand dat mijn missie niet van de gemakkelijkste zal worden. Ik heb er echter een goed oog in want ervaar voortdurend veel warmte. In dit leven gaat alles over liefde geven en krijgen, in 'dien verstande' dat hoe meer je geeft, des te meer je krijgt.

Ik voel de onbetamelijke neiging om hier weer vele van mijn belevenissen wereldkundig te maken maar ga daar wijselijk niet aan toegeven. Ik weet zo langzamerhand hoe afschrikwekkend mijn al te lange blogartikels overkomen. Geniet allen dus maar goed van een zachte Belgische herfst.