Het fijne aan eetcafe Flaver's is dat ze het boeddhistisch idee in de praktijk brengen en ook mindervalied personeel tewerkstellen. Zo heb je die gehoor- en spraakgestoorde dienster met het zware litteken op haar voorhoofd en maar een bruikbaar oog. Ik heb gemerkt dat ze enkel klanten bedient die meermaals in de zaak komen en ondertussen vertrouwd zijn met de wijze waarop ze zich verstaanbaar kunnen maken. Ik geniet die eer en vind het zalig door de lieve vrouw bediend te worden. Het feit dat ik jarenlang gehoorgestoorde leerlingen in mijn klas gehad heb, zal mij hierbij wel van dienst zijn.
Daarnaast zijn er nog twee dwergen, eentje van elke sexe. Verbazingwekkend opgewekte werkers, omdanks de vele werkuren. Wewe... Vooral de mannelijke dwerg vertoont guitige streken en ik mag dan niet toegeven aan de drang eens over zijn bol te strijken. Dat mag in Nepal nergens en bij niemand want wordt als zeer beledigend ervaren. Wel hoor je overal 'namaste' zeggen en te zeggen, vergezeld door het handgebaar waarbij de palmen samengebracht worden in bidhouding. "Ik groet het goddelijke, het verhevene in jou".
Ondertussen heb ik kennis kunnen maken met een bijzonder sympathiek Italiaans koppel. Beiden lijken sterk op mensen die ik ken in Belgie, een gegeven dat frequent voorkomt trouwens. Zij hebben mij waardevolle info over Ladakh en de weg daar naartoe verschaft.
Ze zijn zeldzaam maar ook zij kom je tegen, blanke mensen die vlot Nepali spreken. Ik heb daar een grenzeloze bewondering voor want zou absoluut niet weten hoe daar aan te beginnen. Wel denk ik dat weinig je dichter bij de lokale bevolking kan brengen. De Engelse vrouw die ik daarover aansprak vertelde mij dat je dit vanzelf begint te leren als je hier een langere tijd woont. Sommige migranten in ons land moeten daar maar eens bij stilstaan.
Ondertussen observeer ik een (Indisch?) gezin met vier kleine kinderen en denk ik onvermijdelijk terug aan de tijd toen ik met Lieve en de kinderen op een terras zat. Ze allemaal te eten en te drinken geven houdt in een dergelijke omstandigheid al heel wat in. Veraf en toch ook weer niet lang geleden. Tijd is iets vreemds.
Het jongste meisje zwaait bij het afscheid dag met de handjes. Die grote, donkere ogen! Ik voel mij hier goed.
zondag 30 mei 2010
Ik had er al over gehoord en gelezen maar nooit gezien: lijm snuivende straatkinderen. Gisteren had ik de twijfelachtige eer er eentje tegen het lijf te lopen. Ik schatte het jongetje ongeveer vier jaar oud. De realiteit is erger dan de verbeelding.
Maar ik moet me ook voorzichtig leren uiten. In de 'Lonely Planet' vermeld men dat het niet ongewoon is dat mannen in Nepal hand-in-hand rondlopen en dat we daar verder niets moeten achter zoeken. Waarvan akte.
Het blijft echter vervelend maar begrijpelijk dat straatarme bedelaars ons, westerlingen,er uitpikken om zich elke keer opnieuw naar te richten met de open handpalm naar boven. Je durft ze na enige tijd niet meer aan te kijken.
Maar anderszijds word ik arrogant genoeg om mij boven de modale melkwitte dagjestoerist te stellen. Ze hebben ze hier precies vandaag met busladingen afgezet. Dit laatste woord mag je gerust dubbelzinnig opvatten want dat is beslist ook gebeurd. Met recht en rede, denk ik onvriendelijk. Hou die 'toeristenbusdeuren' maar wijd open en neem ze nog vandaag mee terug. Ze kunnen nog niet eens, uit respect, in de juiste richting rond de stoepa wandelen en dat toeristengeld komt toch niet in de meest behoeftige handen terecht. Armoede is niet compatibel met sightseeing.
In de vooravond zat ik gisteren weer geheel toevallig op de juiste plek. Vanop het dakterras kon ik andermaal dat gedeelte van de stoepa overzien waar de publiekelijke chanting van de, elke dag groter wordende groep, monniken doorgaat. Het is vanop deze plek dat ik reeds tweemaal een aparte waarneming ondervond. Alle geluiden en visuele indrukken versmelten zich dan tot een overkoepelend en samenhangend geheel en het is dan net alsof dit plein een ruimteschip is dat, alvorens op te stijgen, begint te zweven. Alle electro-magnetische energie wordt naar de torenspits gezogen en gaat van daaruit de ruimte in. Ik zal waarschijnlijk danig onder de indruk geraken van de kracht die uitgaat van deze chantings. Boudha is immers het heilige centrum van het sowiezo meer metafysisch boeddhisme van de Tibetanen en er gaat somtijds wel degelijk iets magisch uit van deze plek. Je moet daar natuurlijk ook gevoelig voor zijn.
Ondertussen werd mijn aandacht getrokken door een minzaam tafereel. Een groepje van zeven Nepalese vrouwen en mannen zat rustig, in kleermakerszit op enkele prosternatieplanken, offerschaaltjes af te drogen. De honderden zilver- en koperkleurige schaaltjes worden gebruikt in een soort zuiveringsritueel met water.Deze mensen van verschillende leeftijd, lieten alle drukte over zich heenglijden en waren gedempt aan het praten en lachen. Af en toe kwamen er enkele jonge meisjes helpen. Die mensen doen dit vrijwilligerswerk heel ongedwongen en het echte boeddhisme is heel waarschijnlijk tussen hen te vinden. Het stemde mij warm gelukkig terwijl ik dat eilandje uit het geheel focuste.
Het vegetarische gerecht dat ik andermaal wilde uitproberen viel mee. Ik vind de Nepalese keuken iets fijner dan de Sri Lankaanse en blijf ook hier met veel appetijt eten. Nu mijn huidproblemen stilaan verminderen begin ik er echt gezond uit te zien. Ik maak mezelf de bedenking dat ik begin juli een volledig jaar vegetarier zal zijn.
Volgens de uitleg in de 'Lonely Planet' ( die ik gemakshalve vanaf nu als de LP ga aanduiden ) zou ik in Sri Lanka 's nachts wel eens volop gebeten kunnen geweest zijn door 'bedbugs' of wandluizen. De beschrijving klopt met wat ik ervaren heb en waarmee voornamelijk mijn armen en benen geteisterd werden. Ik wil liefst niet meer terugdenken aan die enorme jeuk, niets is blijvend en waar je niet aan dood gaat, maakt je sterker.
Ook gelezen in de LP - je zou je kunnen afvragen hoe ik mijn plan heb kunnen trekken in Sri Lanka zonder -: wanneer een koppel een retourvlucht maakt tussen Europa en de US komt dat qua CO2-uitstoot overeen met de uitstoot van de gas- en electriciteitsconsumptie van een gemiddeld gezin gedurende een volledig jaar. Toch iets om stevig over na te denken.
Maar ja, indien de monsoon mijn toekomstig verblijf in Pokhara onmogelijk zou maken, wat gezien mijn informatie niet onmogelijk blijkt, werd mij via meerdere mensen een verblijf in Ladakh ( Noord-India ) aangeraden. Deze plaats ligt ook hoog in de bergen maar kent blijkbaar een aangenaam microklimaat en is tevens een bekende nederzetting van Tibetaanse boeddhisten. Maar de enige, fatsoenlijke manier om daar vanuit Nepal te geraken is met het vliegtuig. De met mijn vegetarisch menu opgespaarde bonus moet dit enigszins compenseren.
Maar ik moet me ook voorzichtig leren uiten. In de 'Lonely Planet' vermeld men dat het niet ongewoon is dat mannen in Nepal hand-in-hand rondlopen en dat we daar verder niets moeten achter zoeken. Waarvan akte.
Het blijft echter vervelend maar begrijpelijk dat straatarme bedelaars ons, westerlingen,er uitpikken om zich elke keer opnieuw naar te richten met de open handpalm naar boven. Je durft ze na enige tijd niet meer aan te kijken.
Maar anderszijds word ik arrogant genoeg om mij boven de modale melkwitte dagjestoerist te stellen. Ze hebben ze hier precies vandaag met busladingen afgezet. Dit laatste woord mag je gerust dubbelzinnig opvatten want dat is beslist ook gebeurd. Met recht en rede, denk ik onvriendelijk. Hou die 'toeristenbusdeuren' maar wijd open en neem ze nog vandaag mee terug. Ze kunnen nog niet eens, uit respect, in de juiste richting rond de stoepa wandelen en dat toeristengeld komt toch niet in de meest behoeftige handen terecht. Armoede is niet compatibel met sightseeing.
In de vooravond zat ik gisteren weer geheel toevallig op de juiste plek. Vanop het dakterras kon ik andermaal dat gedeelte van de stoepa overzien waar de publiekelijke chanting van de, elke dag groter wordende groep, monniken doorgaat. Het is vanop deze plek dat ik reeds tweemaal een aparte waarneming ondervond. Alle geluiden en visuele indrukken versmelten zich dan tot een overkoepelend en samenhangend geheel en het is dan net alsof dit plein een ruimteschip is dat, alvorens op te stijgen, begint te zweven. Alle electro-magnetische energie wordt naar de torenspits gezogen en gaat van daaruit de ruimte in. Ik zal waarschijnlijk danig onder de indruk geraken van de kracht die uitgaat van deze chantings. Boudha is immers het heilige centrum van het sowiezo meer metafysisch boeddhisme van de Tibetanen en er gaat somtijds wel degelijk iets magisch uit van deze plek. Je moet daar natuurlijk ook gevoelig voor zijn.
Ondertussen werd mijn aandacht getrokken door een minzaam tafereel. Een groepje van zeven Nepalese vrouwen en mannen zat rustig, in kleermakerszit op enkele prosternatieplanken, offerschaaltjes af te drogen. De honderden zilver- en koperkleurige schaaltjes worden gebruikt in een soort zuiveringsritueel met water.Deze mensen van verschillende leeftijd, lieten alle drukte over zich heenglijden en waren gedempt aan het praten en lachen. Af en toe kwamen er enkele jonge meisjes helpen. Die mensen doen dit vrijwilligerswerk heel ongedwongen en het echte boeddhisme is heel waarschijnlijk tussen hen te vinden. Het stemde mij warm gelukkig terwijl ik dat eilandje uit het geheel focuste.
Het vegetarische gerecht dat ik andermaal wilde uitproberen viel mee. Ik vind de Nepalese keuken iets fijner dan de Sri Lankaanse en blijf ook hier met veel appetijt eten. Nu mijn huidproblemen stilaan verminderen begin ik er echt gezond uit te zien. Ik maak mezelf de bedenking dat ik begin juli een volledig jaar vegetarier zal zijn.
Volgens de uitleg in de 'Lonely Planet' ( die ik gemakshalve vanaf nu als de LP ga aanduiden ) zou ik in Sri Lanka 's nachts wel eens volop gebeten kunnen geweest zijn door 'bedbugs' of wandluizen. De beschrijving klopt met wat ik ervaren heb en waarmee voornamelijk mijn armen en benen geteisterd werden. Ik wil liefst niet meer terugdenken aan die enorme jeuk, niets is blijvend en waar je niet aan dood gaat, maakt je sterker.
Ook gelezen in de LP - je zou je kunnen afvragen hoe ik mijn plan heb kunnen trekken in Sri Lanka zonder -: wanneer een koppel een retourvlucht maakt tussen Europa en de US komt dat qua CO2-uitstoot overeen met de uitstoot van de gas- en electriciteitsconsumptie van een gemiddeld gezin gedurende een volledig jaar. Toch iets om stevig over na te denken.
Maar ja, indien de monsoon mijn toekomstig verblijf in Pokhara onmogelijk zou maken, wat gezien mijn informatie niet onmogelijk blijkt, werd mij via meerdere mensen een verblijf in Ladakh ( Noord-India ) aangeraden. Deze plaats ligt ook hoog in de bergen maar kent blijkbaar een aangenaam microklimaat en is tevens een bekende nederzetting van Tibetaanse boeddhisten. Maar de enige, fatsoenlijke manier om daar vanuit Nepal te geraken is met het vliegtuig. De met mijn vegetarisch menu opgespaarde bonus moet dit enigszins compenseren.
zaterdag 29 mei 2010
Bij mijn ontbijt wil ik wel eens de 'Kathmandu Post' of de 'Himalayan' openslaan. Om twee redenen niet slecht: zo houd ik voeling met wat er leeft in dit land en schaaf ik andermaal aan mijn kennis van de Engelse taal. Het valt mij echter op dat 80% van de berichtgeving over de binnenlandse politiek handelt. In een land waar de spiritualiteit nergens uit het openbare leven weg te denken is, blijkt het bijzonder moeilijk om tot een conscensus te komen tussen de communisten en de rest van de regering. Aan welk ander land doet dit politiek gekibbel mij nu ook weeral denken?
Maar verder lees ik over overstromingen die men ook in Nepal niet gewend is en die het gevolg zouden zijn van een monsoon die dit jaar vroeger en heviger op gang trekt. In India heerst er momenteel een hittegolf en heeft men op bepaalde plaatsen ( in Punjaab bv ) temperaturen rond de 50 graden genoteerd! Dan houd ik het liever bij de 31 hier in Nepal.
Ik moet denken aan Rose uit Honduras die vanuit Nilambe naar Delhi is gevlogen. En het mens had al zoveel last met haar darmen. Nu ik toch met mijn vrienden uit Sri Lanka in mijn hoofd zit, komt ook Kezia weer in beeld. Deze lieve Amerikaanse vrouw heeft me gisteren nog een mail gestuurd vanuit de U.S. om te melden dat ze enige tijd onbereikbaar is en dus geen mails kan beantwoorden. Ze is een retraite gestart met Youngey Mingyur Rimpoche, wiens boek mij veel heeft bijgebracht en waarvan ik het minzaam lachende gelaat hier dagelijks op een boekomslag tegenkom. Kezia Wineberg in de Verenigde Staten en ik in Nepal momenteel. Enige weken terug nog zo dicht bij elkaar in Sri Lanka. De wereld, mijn dorp. Ik heb het gevoel een wereldburger in wording te zijn. Of een wereldburger te zijn in wording. Een subtiel verschil.
Ondertussen drink ik een 'hot lemon with ginger and honey'. Heerlijk drankje. Ik ben blij geen alcohol of tabak meer te gebruiken. Al heb ik daar af en toe nog eens
trek naar, ik voel me bevrijd van die verslavende drang die altijd naar meer van dat vergif vraagt. Weer iets dat mijn 'rugzak' lichter maakt. Ik heb onlangs een nieuwe spreuk hieromtrent gemaakt: 'Versobering doet deugd want eenmaal vederlicht zijn er nog weinig zaken waar je onzacht kan tegenaan botsen.'
Ondertussen kijk ik vanop een dakterras naar de groep monniken die voor de avondchanting op de stoepa komt zitten. Het lijkt alsof ze elke dag met meer volk bijschuiven. Ik krijg weer een warm gevoel tesamen met een overkoepelend inzicht. Is dit een soort offergave ter bestrijding van een naderende catastrofe? Maar er gaat een bijzondere kracht uit van deze chantende monniken. Het is te hopen dat Ingo Schnabel met zijn 'Himalaya Rescue Dog Squad Nepal'-team kan samenwerken met de monniken en nonnen in het uur van de waarheid.
We mogen zeker niet doemdenken maar evenmin onze ogen sluiten voor de signalen die onze planeet laat voelen.
Bij ons het water ( overstromingen ), hier de aarde ( aardbevingen ), elders de wind ( orkanen ) of het vuur ( vulkanen ). Om nauwlettend op te volgen.
Maar verder lees ik over overstromingen die men ook in Nepal niet gewend is en die het gevolg zouden zijn van een monsoon die dit jaar vroeger en heviger op gang trekt. In India heerst er momenteel een hittegolf en heeft men op bepaalde plaatsen ( in Punjaab bv ) temperaturen rond de 50 graden genoteerd! Dan houd ik het liever bij de 31 hier in Nepal.
Ik moet denken aan Rose uit Honduras die vanuit Nilambe naar Delhi is gevlogen. En het mens had al zoveel last met haar darmen. Nu ik toch met mijn vrienden uit Sri Lanka in mijn hoofd zit, komt ook Kezia weer in beeld. Deze lieve Amerikaanse vrouw heeft me gisteren nog een mail gestuurd vanuit de U.S. om te melden dat ze enige tijd onbereikbaar is en dus geen mails kan beantwoorden. Ze is een retraite gestart met Youngey Mingyur Rimpoche, wiens boek mij veel heeft bijgebracht en waarvan ik het minzaam lachende gelaat hier dagelijks op een boekomslag tegenkom. Kezia Wineberg in de Verenigde Staten en ik in Nepal momenteel. Enige weken terug nog zo dicht bij elkaar in Sri Lanka. De wereld, mijn dorp. Ik heb het gevoel een wereldburger in wording te zijn. Of een wereldburger te zijn in wording. Een subtiel verschil.
Ondertussen drink ik een 'hot lemon with ginger and honey'. Heerlijk drankje. Ik ben blij geen alcohol of tabak meer te gebruiken. Al heb ik daar af en toe nog eens
trek naar, ik voel me bevrijd van die verslavende drang die altijd naar meer van dat vergif vraagt. Weer iets dat mijn 'rugzak' lichter maakt. Ik heb onlangs een nieuwe spreuk hieromtrent gemaakt: 'Versobering doet deugd want eenmaal vederlicht zijn er nog weinig zaken waar je onzacht kan tegenaan botsen.'
Ondertussen kijk ik vanop een dakterras naar de groep monniken die voor de avondchanting op de stoepa komt zitten. Het lijkt alsof ze elke dag met meer volk bijschuiven. Ik krijg weer een warm gevoel tesamen met een overkoepelend inzicht. Is dit een soort offergave ter bestrijding van een naderende catastrofe? Maar er gaat een bijzondere kracht uit van deze chantende monniken. Het is te hopen dat Ingo Schnabel met zijn 'Himalaya Rescue Dog Squad Nepal'-team kan samenwerken met de monniken en nonnen in het uur van de waarheid.
We mogen zeker niet doemdenken maar evenmin onze ogen sluiten voor de signalen die onze planeet laat voelen.
Bij ons het water ( overstromingen ), hier de aarde ( aardbevingen ), elders de wind ( orkanen ) of het vuur ( vulkanen ). Om nauwlettend op te volgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)