Vandaag op pad geweest in de binnenstad. Gebruikmakend van taxi en riksha want te voet is het te riskant. De straat oversteken moet je met ware doodsverachting doen. Iedereen dwingt brutaal zijn voorrang af. Merkwaardig voorvalletje: ik zag een oude man gehurkt zitten in het midden van de straat. Terwijl hij bij wijze van protest voortdurend 'neen' schudde met het hoofd kon de verkeersstroom hem maar nipt ontwijken. Uiterst moedige (of dwaze?) eenmansactie, het is te hopen dat hij de avond heeft gehaald.
De rikshabestuurder liet me naar Vietnamese norm teveel betalen. Maar je moet het maar doen, rondrijden met iemand in de bak vooraan je fietsstuur in deze bloedhete heksenketel. Het blijft zuurverdiend geld.

In de voormiddag heb ik een bezoek gebracht aan het befaamde 'War Remnants Museum'. In de Lonely Planet waarschuwt men de lezer dat die daar stevig met de neus op de gruwelen van de oorlog gedrukt wordt. Dat bleek nog zacht geformuleerd. Al is het museum niet helemaal wars van een eenzijdige visie, het is hartverscheurend te zien hoe de burgerbevolking steeds het zwaarste gelag betaalt. Zo moet je nog over geen al te gevoelige natuur beschikken om helemaal ontdaan en met tranen in de ogen de zaal te verlaten waar de gevolgen van het gebruik van 'Agent Orange' via grote foto's tentoongesteld worden. Gruwelijk verminkte mensen, kinderen en baby's die bovendien nog steeds zo geboren worden want dat spul werkt generaties door via genetische overdracht. Foto's van tropisch regenwoud en velden voor en na de massale besproeiingen... ik ga erover ophouden.
Positief is dat het museum zich inspant om oorlog overal ter wereld te ontraden. Geen prettig bezoek maar toch een aanrader voor eenieder die de stad aandoet.

In de namiddag ben ik dan naar 'Reunification Palace' geweest. Beroemd vanwege de Vietcong-tank die er bij de inname van de stad op de ijzeren poort inreed. Prachtige architectuur en oosterse grandeur binnenin, echter ook niet vrij van een beladen oorlogsverleden. De ondergrondse, gebunkerde tunnels met verouderd telecommunicatie centrum brengen dit akelig realistisch tot leven. Ach ja, ik wil hier geen toeristische gids van maken maar Saigon heeft nu eenmaal zijn verleden en daar kan je niet omheen. Terwijl ik hier toch ben en omdat mijn visum lang genoeg geldig is, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de meest interessante sites te bezoeken. Morgen naar de wijk Cholon waar naar het schijnt uiterst mooie Chinese pagodes te vinden zijn.
Het stadsleven doet evenwel het geld sneller rollen en dat zal ik later moeten compenseren. Ik ga trachten Ven Wei Wu's raad, om me niet te laten neerhalen door de zwaartekracht van het mondaine leven, indachtig te blijven.

Oh ja, dit wil ik zeker niet vergeten te melden: er wordt hier zo goed als niet op de grond gespuugd! En ook: er zijn geen straathonden te zien of te horen... en er zijn parken en groene ruimtes met heel wat bomen... en relatief brede voetpaden, weliswaar niet altijd in goede staat of vol geparkeerd met brommertjes... Ware het niet omwille van het waanzinnige verkeer, ik zou warempel nog van deze stad en zijn vriendelijke bewoners kunnen gaan houden!

Terug in mijn hotel werd ik aangenaam verrast door een volledig opgekuiste kamer terug te vinden, compleet met proper beddengoed en verse handdoeken. Ik had nochtans enkel om een nieuw rolletje wc-papier gevraagd. En dat was er natuurlijk ook.

Paasmaandag, bijna 18u in de vooravond. Er is zonet een fikse regenbui gepasseerd en dat kan al eens een voorbode zijn van het aankomende regenseizoen. Ik zit droog en wel op mijn kamertje, probeerde de verveling wat te verdrijven met een setje tennis op tv en ga na dit artikeltje het recent ontdekte Indisch vegetarisch restaurantje eens uitproberen. Tot hiertoe heb ik me nog maar enkel gewaagd in steeds weer hetzelfde maar te vertrouwen establishment. Sinds mijn maag-en darmproblemen in Nepal ben ik uiterst voorzichtig geworden maar ik ben ook gevoelig aan een vriendelijke en eerlijke bediening. Nog geen negatieve noot waargenomen. Integendeel, de Vietnamezen komen mij vriendelijk over al vraagt het enige volharding om zelf vriendelijk te blijven tegen de zoveelste motorrijder die je een ritje tegen betaling wil aanbieden of venter met zonnebrillen, aanstekers, videofilms of andere waardeloze prullen. Wel opvallend is dat er steeds minder Vietnamese schoonheden mij verleidelijk aanklampen om een massage of  'boem-boem' aan te bieden. Ik denk dat ze doorkrijgen dat deze mooie jongen daar toch niet op ingaat.

Morgen wordt het wel tijd om mijn rust- en verkenningsperiode enigszins af te sluiten en tot actie over te gaan. Een bezoekje aan het enige adres dat ik van Phra Tran heb gekregen in deze stad? Of een daguitstap binnen of buiten de stadsgrenzen? Het War Remnants Museum en Reunification Palace blijken aanraders. Ik moet ook nog uitzoeken of en hoe ik naar Vung Tau kan gaan. Dat is op zo'n 120 km van hier gelegen maar wel naar het Zuiden en dus uit de richting van DaNang. Die actie wordt noodzakelijk want ik geraak wat uitgekeken op de waanzinnige drukte. Een voorbeeldje ter illustratie: gisterenavond wilde ik voor het slapengaan nog even het bruisende leven intrekken en dus besloot ik nog een terrasje te doen. Het verkeer raasde onophoudelijk voorbij en met zulk een massa brommertjes moet het wel eens fout lopen. Ik zat nog maar enkele minuten neer en het was al prijs. Twee van die dingen reden op mekaar in en lagen in een oogwenk horizontaal. Gegil en commotie rondom mij maar gelukkig bleek het allemaal niet zo erg. De onfortuinlijke berijders kropen snel recht, wat hevig gegesticuleer en verheven stemmen, de boel even helemaal in de chaos maar enkele minuten later was er van het voorval niets meer te merken. Zo regelen ze dat in een Aziatische grootstad. De muziek in het open cafe werd nog enkele streepjes hoger gezet en de dolle kermis ging onverwijld verder. Lang kon ik het daar niet volhouden. Dan maar weer de rust van het hotelkamertje. Goed gek deze waanzin maar ergens ook fascinerend. De verkeerssituatie is zeer vergelijkbaar met die van Kathmandu maar daar houdt de vergelijking op want in Nepal is de armoede veel zichtbaarder. Het algemeen beeld van Ho Chi Minh City heeft op het eerste gezicht meer overeenkomsten met Bangkok. Ik heb uiteraard nog maar weinig gezien om mij al een duidelijk beeld te kunnen vormen.

Zondag 24/4, 10 uur plaatselijke tijd.
Een zalig Pasen gewenst aan iedereen vanuit Ho Chi Minh City, Vietnam. Ben hier gisteren veilig en wel geland. Zoals steeds was het weer een redelijk vermoeiende reis maar na een goede nachtrust valt een en ander terug  in de plooi. Moet nu dringend op pad in deze drukke stad want geld wisselen, Vietnamese SIM-kaart aanschaffen en een gepaste stekker vinden zodat ik dit apparaatje kan opladen. Nodig want anders kan het nog even duren vooraleer ik weer op het net kan.
Zodus een warm-vochtige groet vanuit het Oosten. Ik hoop dat het zonnige weer in Belgie ook iedereen deugd doet.

15.30u plaatselijke tijd.
Voila, die boodschappen zijn al achter de rug en dat ging zweterig maar vlot. Ik heb mijn vanuit Belgie meegebrachte stekker kunnen laten bijvijlen en het ding past zowaar. Mijn laptopje is ondertussen aan't opladen en met de gratis wifi-aansluiting kan ik dus verder met dit bericht.

Ho Chi Minh City, ook nog wel met de oude naam Saigon aangeduid, is een typisch Aziatische miljoenenstad. Veel vekeer met een overwicht aan motorfietsen en brommertjes, getoeter overal, luchtvervuiling en aanklampende venters van prullaria allerhande. Al ben ik niet bepaald een liefhebber van steden, ik voel me weer enigszins op bekend terrein. Maar het is toch ook opnieuw wennen om mijn weg te vinden in dit stedelijk oerwoud. Ik logeer voorlopig in het Mai Phai hoteletje, gelegen in de bekende backpackerswijk Pham Ngu Lao. Meestal is dat soort wijken super druk maar zijn de prijzen voor logies er betaalbaar. Mijn kamertje is klein en met zijn witte tegelvloer, koud buislamplicht en aftands meubilair niet bijster gezellig maar het ontbreekt me niet aan elementair comfort. Ik kon reeds een warm bad nemen -heerlijk nadat je jezelf twee dagen al reizend niet hebt kunnen wassen- en er is een goed werkende airco. Dit laatste is echt geen luxe want het warm-vochtige klimaat hier is toch nog net iets anders dan thuis. Al viel de overgang ditmaal beter mee dan bij mijn vorige vertrek in februari.
De relatieve ongezelligheid van mijn kamertje wordt tevens gecompenseerd door de 'kraaknetheid' van het beddengoed, het toilet was afgeplakt met een band 'desinfected' en de drinkglazen zijn gesteriliseerd! Ik heb de beschikking over een koelkastje en een televisietoestel. Wat wil een vermoeid en door jetlag geplaagd mens meer?  
Ik heb mijn hoogdag van Pasen gevierd met een bescheiden vegetarische lunch en een glas sodawater. Plicht vervuld.

Als ik bedenk dat ik eergisteren, vrijdag, om 12u Deurne verlaten heb en gisteren om 14u Belgische tijd in Vietnam ben aangekomen, dan kom ik toch tot de conclusie dat de wereld 'vliegensklein' is geworden. Maar er lopen wel angstwekkend veel mensen in rond. Tijdens mijn korte tussenpauze in Belgie had ik de ietwat stupide gewoonte aangenomen om, telkens ik iemand van het Aziatische type tegenkwam, 'Asian' te mompelen in mijn gedachten. Hoef ik nu niet meer te doen. Anders wordt dat een 24-uren mantra-recitatie. Ik besluit wijselijk hier niet altijd 'western' te denken wanneer ik een blanke tegenkom. Er zijn boeiender zaken te bedenken.
Ik ga waarschijnlijk nog een paar dagen in deze stad blijven om dan vervolgens naar Vung Tau, waar ik een adres heb om te gaan mediteren, te vertrekken en later naar DaNang. Maar ik wacht op een mailtje van Ven Thanh Huong. Zolang die mij niet meldt wanneer ik welkom ben in zijn thuisklooster kan ik daar nog niet naartoe. Kshanti (geduld), alsmaar weer kshanti, zou een betere mantra zijn om in gedachten te fluisteren.